ما در حقیقت افراد و آحاد نیستیم و چون خود را بر خلاف این حقیقت افراد و آحاد می دانیم مرگ را ناپسند و نابخشودنی می شماریم . ما در بدن نوع انسان اعضایی موقت هستیم و در جسم حیات کل به منزله ی سلول های آن می باشیم . ما می میریم و از میان میرویم تا حیات جوان و نیرومند بماند . اگر همیشه زنده می ماندیم رشد متوقف میشد و جوانی دیگر در روی زمین جایی برای خود نمی یافت . مرگ مانند سبک نویسندگی ، حذف زوائد و فضولات است . ما پیش از آنکه بمیریم نشاط و حیات خود را عاشقانه به موجود تازه تری می دهیم ؛ با آوردن فرزند بر شکاف میان نسل ها پل می بندیم و دشمنی مرگ را رفع می کنیم . مرگ فقط برای اجزا است و گرچه ما که اجزا هستیم می میریم اما حیات کل را مرگی نیست .
                                            لذات فلسفه
                                             ویل دورانت